Soms kom ik een gebouw binnen dat al honderden jaren bestaat. Een kerk, een klooster, een kapel – gebouwd met toewijding, met visie, met geloof in iets dat groter is dan wijzelf. Gebouwen die generaties lang mensen troost boden, hoop gaven, richting markeerden. Ze staan daar, vaak op het hoogste punt van het dorp of midden in de stad, als bakens van vertrouwen in de tijd.
Maar steeds vaker hoor ik de vraag: “Kunnen we dit nog behouden?”
Niet omdat men het niet zou willen, maar omdat de menskracht ontbreekt. Of de middelen. Of het draagvlak. En dan komt dat stille moment van afscheid, van loslaten. Net als bij het verlies van een dierbare is het ook hier de tijd die haar werk doet – die ons laat zien wat werkelijk belangrijk is.
In mijn werk als architect van religieus vastgoed zie ik hoe tijd en betekenis verweven zijn. Deze gebouwen zijn niet alleen bakstenen en glas-in-loodramen – ze dragen herinneringen, ritmes van leven, rituelen van generaties. Het besluit om zo’n plek te verlaten, raakt aan iets diep menselijks: het besef van vergankelijkheid.
Samenhang
En juist daarin ligt voor mij de diepe samenhang tussen mijn twee werelden: het ontwerpen van toekomst voor plekken met een ziel én het begeleiden van afscheid als uitvaartbegeleider bij Attendo.
In beide gevallen gaat het om ruimte maken. Letterlijk en figuurlijk.
In de week naar een afscheid creëren we ruimte voor rouw, herinnering en verbinding. En in het herbestemmen van religieus erfgoed scheppen we ruimte voor nieuw leven, zonder het oude te verloochenen. In beide rollen mag ik mensen helpen om stil te staan bij wat wezenlijk is – bij wat blijft, als alles even stilvalt.
Tijd is geen rechte lijn. Ze cirkelt, ze keert terug, ze verdiept zich. En soms vallen verleden, heden en toekomst samen – in een lied dat nog zingt in de kerk, in een traan die valt bij een afscheid, in een lichtstraal door een eeuwenoud raam.
Die momenten van tijdloze echtheid – dát is waar ik voor werk.
Of het nu gaat om een gebouw of een geliefde: de essentie van tijd wordt pas zichtbaar wanneer we durven stilstaan.
